ZUZU | pozitifpc editör blogu

Gördüğüne İnanma!

zuzu — Thu, 07 Jan 2010 18:34:07 +0000

Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma!Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma!

Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma!

Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma!

Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma! Gördüğüne inanma!

KAPAT TELEVİZYONU!!!

Tags: adnan menderes, bülent ecevit, erbakan, esra ceyhan, esra erol, izdivaç, kenan evren, magazin, one minute, Recep Tayyip Erdoğan, türkeş, televizyon, yemekteyiz

Geride Kalanlara…

zuzu — Sun, 27 Dec 2009 21:06:10 +0000

Yanıtsız sorularla hayatımızı dolduruyoruz, niçinler beynimizi kemiriyor. Soruyoruz ama cevap aradığımızdan değil; soruyoruz ama cevabını beklemiyoruz; soruyoruz ama cevabını öğrendiğimizde beğenmiyoruz. O halde sormanın anlamı ne?.. Nefes alma ihtiyacı gibi bir şey mi bu geride kalanlar için; yoksa alışkanlık mı? Geride kalanlar dedim, çünkü en çok soru sorduğumuz zaman geride kaldığımız zamandır. Aşkta, hayallerde, mutlulukta… Hayatta geri kalırız…

Bu geri kalmışlık çoğu zaman bizi hızlandıracağı, yetişmek için adımlarımızı sıklaştırmamızı sağlayacağı yerde tam tersi yavaşlatır bizi. Kapatırız kendimizi her şeye, nefes almak ağır gelir adeta. Yenildiğimizi düşünmek, kabul etmek en ağır darbedir. Kazanmaya alışmışsak vay halimize. Hüznün gözümüzde bardaktan boşandığı zamanlar, kimse yanaşmasın isteriz yanımıza… Kendi halimize kalmak isteriz, kendimizi en güvende hissettiğimiz yer ise yorgan altlarıdır. Kendimize en çok acıdığımız, sımsıkı gözlerimizi kapadığımız o yorganistandan ayrılmak istemeyiz, sabahın olması kadar ürküten başka bir şey daha yoktur böyle zamanlarda… Sonsuza dek uyuyup, hiç uyanmamak ya da uyandığımızda bütün sıkıntılarımızdan kurtulmak isteriz. “Bir ilaç icat edilse de zerk etseler, gözümü açtığımda her şey değişmiş olsa, o zaman tıbbın gelişmiş olduğuna beni inandırırlar” diye düşünürüz.

Aslında ne tıp harikası ilaçlar, ne zamanın hızlı akması ne de yorganistan bizi kurtarır. Bizi kurtaran kendimizden başkası değildir. Ne bir dost sesi, ne bir omuz işe yarar; yaslandığımız bir tek acılarla olgunlaşmış yüreğimizdir. Yüreğimizin sesini yanlış duyup acı çekmeye devam ettiğimiz sürece, geceler bize eziyet gibi; hayat ise koca bir yalandan ibaret gelir.

Yorgan altlarında çok ağladığım ya da tam tersi kendimi dünyanın en güçlü insanı hissettiğim zamanlar oldu. Hava aydınlanınca beni güçlü kılan yorgan ağır geldi hep; attım üzerimden… Her sıkıntımda aslında kendi kendime iyi olduğumu gördüm. Yıllar bana bunu öğretti… Birçoğumuza olduğu gibi, sıkıntılar, kederler, arkadan vurulmalar beni ben yaptı, olgunlaştırdı. Artık geride kaldığımı hissettiğimde adımlarımı hızlandırıyorum; en azından öyle yapma gayretindeyim. Bunun en zor işlerden biri olduğunun, zor zamanlarda hızlı adımlar atmayı bırakın, ayakta dahi durmanın ne kadar zor olduğunu aslında iyi bilenlerdenim. Ama biraz gayretle bunun en doğru davranış olacağına, geride bırakılmışlığın acısını en çok bu dik duruşların dindireceğine inanıyorum. “Bir daha asla gülemem; hayat bundan sonra benim için anlamını yitirdi; hiçbir şey istemiyorum” cümlelerinin arkasındaki umutsuzluğun gölgesinde yaşamak aslında yaşamak değil…

Neden mi yazıyorum tüm bunları? Bu ara çevremde kendisini geride kalmış, gölge eller tarafından itilmiş hisseden o kadar çok insan var ki; üstelik çoğu zaman kendilerini iten o gölge ellere yeniden teslim oluyorlar, sırf kendilerine olan güvensizlikten dolayı. Boyun eğmelerle, rıza gösterip kabullenmelerle, kazandıklarını zannediyorlar… Kaybetmeye bir adım daha yaklaştıklarını fark etmeden…

Dışarıda hayat çok hızlı akıyor; ister beğenelim, ister beğenmeyelim, bu hayat tadını çıkarmaya değer. Nasihatlere karnım tok diyorsanız, kendi iç sesinizi bir daha can kulağıyla dinleyin, belki o da aynı şeyi söylüyordur size. Duyabildiyseniz çıkın sokağa; atın yorganları ve “merhaba” diyin her gün yeniden doğacak güneşe…

Tags: ayakta durmak, doğrulmak, güneşin doğuşu, geride kalanlar, hayat, terkedilmek, umut, yaşam, yalnızlık

Ağırdır Yüreğimiz

zuzu — Tue, 22 Dec 2009 22:56:46 +0000

Tanıdığım insanlara bakıyorum, her birine teker teker… İçlerinde gelecek kaygısı taşımayan neredeyse yok… Üstelik sadece uzak gelecek için, çocuklarının geleceği için değil endişeleri; çok yakın zamanlara dair korkuları var. Yarın, öbür gün, daha sonraki gün ürkütüyor onları; hepimizi…

Çok yakın bir geçmişte, öyle çok eski zamanlar değil, insanlar evlenir evlenmez çocuk yapar, ilk çocuğu diğerleri izler; “aman çocuğumuzun kardeşi olsun, yalnız kalmasın” diye düşünürlerdi. Bugün bir kardeş dünyaya getirmek bir yana, bir tek çocuk bile ürkütüyor hepimizi.

Başbakanın dediğine bakmayın siz. En az üç çocuk, bırakın gerçek hayatı hayallerin içinde bile yer almayacak kadar uzak insanlara…

Eskiye göre çok şanslı olduğumuzu, her şeyin elimizin altında olduğunu düşünenler; kıtlık zamanlarından bahsedip, yağın, sigaranın karaborsa olduğu dönemleri örnek verenler, bugünün zor koşullarını tam olarak kavrayamamış gibi görünüyor bana. Her şeyin elimizin altında olması, borçlanmanın bu kadar kolay olduğu günümüzde avantajdan çok dezavantaj aslında. Kredi kartlarıyla yapılan alışverişler, taksitle alınan cep telefonları, bilgisayarlar; altından kalkılamayacak borç bataklarına neden oluyor. Bir tarafı kapatmak için alınan kredilere bir yenisi, sırtımızdaki kamburu devleştirmeye, her geçen gün karabasan gibi üzerimize çökmeye hazır tuzaklara dönüşüyor.

Akıl verip de “kredi kartı kullanmayın” diyenler, kredi kartı kullanmaya ihtiyaç duymayan, hali- vakti batağın içindekilere göre bir nebze daha yerinde olan insanlar aslında.

Esasen yazıma başlamadan önce özellike hafta sonları yayınlanan ve sözüm ona sanatçıların yaşantılarının içine sızmamız için çekilmiş programlardan birine denk gelince, tüm bu düşünceler beynimin içinde hızlı hızlı volta atmaya başladı. Sayısız kıyafetlerini dolduracak büyüklükte dolaplarının içini açıp sergileyen, görmemişliğin yarattığı zevksizlikle yatak odalarını, salonlarını, banyolarını ellerine geçirdikleri her şeyle dolduran -bence züppe- bu kişiler, boğaza nazır evlerinin kapılarını pazar günü evinde ailesi ile dinlenirken bir yandan da doğalgaz faturasını nasıl ödeyeceğini düşünen insanların evine, yüreğine açıyor.

Bu programlara çanak tutan, reyting uğruna ayağı çıplak çocukları görüntülemeyen, zaman zaman “hangi ülkede yaşıyoruz?” dedirten görüntülerle insanların beynini yıkayan bu programlara beş dakika bile tahammül edemiyorum. Ailesine katkı sağlamak için okula gitmek yerine kaportacıda çalışan çocuğun, sabaha kadar direksiyon sallayıp, gündüz başka işte çalışan şoförün, manavın, yıllardır evinin ekmeğini çıkardığı dükkanını artık kapatmak zorunda kalan küçük esnafın birçok insana göre küçük sıkıntıları(!) hiçbirimizi ilgilendirmiyor nedense.

Hande Yener’in yeni evi, Demet Akalın’ın eski sevgilisi, adı aklıma gelmeyen ne sözüm ona sanatını ne de yaşam tarzını beğendiğim sayısız insanın özel yaşantısı medya patronlarının olduğu kadar, insanımızın da ilgisini daha çok çekiyor. Pırıltılı gibi görünen; ancak içi tamamen boş yaşamlar, her gün kanallardan evlerimize akıtılmaya, beyinlerimizin içine oturtulmaya çalışılıyor. Sonra onların kıyafetlerinden giymek istiyor gençlerimiz, telefonlarının aynısını kullanmak ve olup bitenler karşısında kayıtsız ; tek dertleri o herkesin ayağında olan adını bile burda telaffuz etmekten artık midemin bulandığı, Google’da en çok aranan sözcüklerin başında gelen, bence iğrenç çizmelerin envayi çeşit renginden almak için mücadele ediyorlar.

Asgari ücretle çalışan bir işçinin bir aylık maaşına denk gelen bu çizmeleri giymek için yarışa giren gençlerin yanısıra, okumak için eski bir kitap bulabildiklerinde gözleri parlayanları karşı karşıya getirmek, hayatlarındaki amaçsızlığı ve amacı bir terazide tartmak isterdim. Hangisi ağır gelirdi acaba? Amaçsızlığın çürümüş kofluğu mu, yoksa gözlerdeki ışıltının yerini umutsuzluğa bırakmış ağır sancı mı?..

Bir gün bir değişiklik yapsa kanallar, devasa tartılarında gardroplardaki kıyafetlerin niceliği yerine, bizi insan yapan yüreğimizdeki duyguların niteliğini tartsa…

Ağırdır yüreğimiz her şeyden, tartmasını bilene; ama acısı dinmez, ağrıdı bir kere…

Tags: öğrenci, ünlü, demet akalın, ev, gardrop, hande yener, kanal, kitap, medya, sanat, sanatçı, televizyon, tv, ugg, yürek

TEKEL İşçileri Özelleştirme Kurbanı Olmamak İçin Direniyor!!!

zuzu — Sat, 19 Dec 2009 23:04:16 +0000

Adana TEKEL çalışanları uzun zamandır seslerini duyurmak için sokaklardalar. Ama kime seslerini duyurabildiler? Ya da bu sesleri gerçek anlamda kim ciddiye aldı?

Hatırlayacağınız üzere fabrikalarının kapanmaması için kadın, çoluk- çocuk sokaklara dökülen TEKEL işçileri, başbakandan gelen açıklama ile rahat bir nefes almıştı . Fabrikalarının kapanmayacağını söyleyen başbakan’ın umut dolu konuşmasıyla sevinen işçiler, işlerinin başına döndüğünde ilginç, bir o kadar da can sıkıcı sürprizle karşılaştılar.

Özelleştirilmeyeceği söylenen fabrikanın duvarlarında boy boy afişleri gören işçiler, şaşırıp kaldılar. Afişlerde herkesçe bilinen “işçileri köleleştirme kanunu” da diyebileceğimiz 4 c ile ilgili afişler, işçilerin kandırıldığının çok net göstergesiydi. Fabrikanın yöneticilerine “isteyen işçilerin 4 c kapsamında başka kamu kuruluşlarında işe girebilecekleri”, “dileyenlere form dağıtılarak duyurulması” söylenmişti.

Kapatılmayacak olan bir fabrikanın işçilerine 4 c kapsamına girmeleri için form dağıtmak, 4 c’nin köleliğine gönüllü olarak geçmek isteyenlerin taleplerini onaylamak büyük bir kandırmacayla burun buruna gelindiğini gösteriyordu sadece. Üstelik yumuşak paket imalatı yapan fabrikanın, bundan böyle sert paket üreteceğini öğrenen işçiler durup bir kez daha düşünmeye başladılar: “Neden sert paket?”. Bütün makineler ve sistemin yumuşak pakete göre ayarlandığı fabrikada hummalı bir çalışma başladı. Makineler sert paket imal edecek şekilde bakımdan geçirildi.

Makinelerin sert paket imalatına uygun hale getirilmesinin, yumuşak paketten sert paket imalatına geçilmesinin bir sakıncası yok gibi görülse de, bu konuda olumsuz bir yan görmeyenlere hemen bir açıklama yapmak isterim: Yıllarca yumuşak paket imalatı yapmış olan fabrika işçileri ve uyarlanan makineler, sert paket üretiminde doğal olarak yetersiz kalmışlardır. Makinelerin elden geçirilerek sert pakete uyumlu hale getirilmeye çalışılması performansı düşürmüş ve fabrikanın üretiminin ciddi oranda azalmasına neden olmuştur. İşte en çarpıcı ve dikkat çekici nokta da aslında burada.

Özelleştirmeye kurban giden bütün kamu işletmelerinde en büyük koz, üretimin düşük olması; kâr oranının azalması ve işletmenin getirisinin az olması yalanı değil midir? Bu yalanı dile getirdikten sonra yapılacak en iyi şey de kurum ya da kurumların birilerine peşkeş çekilmesidir. Anlaşılan o ki Adana’daki TEKEL Fabrikası için de aynı yöntem uygulanacak. Ve fabrikanın özelleştirilmesi haklı bir sebebe büyük bir yalanla bağlanacak.

Günlerdir sokaklarda direnişlerine devam eden işçilerin sesini duyarmış gibi yapıp, sonra onları kandıran başbakan ve bakanlar, daha önce TÜPRAŞ, SEK ve TELEKOM gibi aslında kâr oranı oldukça fazla olan kurumların da bu yolla satıldığını, bunun da halkı kandırmak için çok iyi bir yöntem olduğunu oldukça iyi biliyorlar.

Adana’daki TEKEL Sigara Fabrikası satılacak, bundan hiç kuşkum yok; zeminin çok iyi hazırlandığını -hatta şimdiden kime satılacağını bile belirlediklerini tahmin edebiliyorum- yalanların da şimdiden çok iyi ezberlendiğini biliyorum. Bugün kefen giyerek kendi cenaze törenlerini kılan işçileri televizyonda seyrederken acaba çok eğlenmişler midir? Bunun bir tiyatro gösterisi olduğunu düşünerek hükümetle aynı kafada olan insanlar, bir yandan çekirdek çitleyerek bu özel gösterinin keyfini çıkartmışlar mıdır? Doğrusu merak ediyorum…

Bir bilgilendirme olsun diye özelleştirmeye maruz kalan kurumlardan bazıları ile ilgili kısa bir araştırma yaptım. Çoğu insan tarafından aslında bilenen özelleştirme sonuçları bunlar. Ama yine de bazılarını paylaşmak istiyorum:

EBK ( ET ve Balık KURUMU): Özelleştirme öncesinde yıllık 33.560 ton üretim yapan EBK, özelleştirmeden sonra 1.330 ton üretim yapmaya başlamış; işçi sayısı 867′den 176′ya düşmüş ve 10 et kombinasından 4′ü tamamen çökertilerek adam akıllı çalışan sadece 3 kombina bırakılmıştır.

SEK ( SÜT ENDÜSTRİSİ KURUMU): Özelleştirme öncesinde 62.776 ton üretim yapan SEK, özelleştirmeden sonra 25.650 ton üretim yapmaya başlamış; işçi sayısı 442′den 144′e düşmüş ve 31 adet işletmeden 16’sı kapatılmıştır.

SÜMERBANK: Bilindiği gibi 1996 yılında özelleştirilen Sümerbank’ın o zamandan bu yana işçi sayısında %37, iplik üretiminde %22, dokuma üretiminde ise %77 azalma kaydedilmiştir.

Örnekleri çoğaltmak mümkün, TELEKOM‘dan, TÜPRAŞ‘tan, TEK‘ten, ORÜS‘ten ve daha nicelerinden bahsetmiyorum bile.

Belirtmek isterim ki, özelleştirmenin bir çeşit “devletten alıp halka verme” olduğunu savunanlar,” borç yükünü hafifleteceği”ni iddia edenler, “devletin sırtındaki kamburdan kurtulmanın bir yolu” olduğunu düşünenler, “yolsuzluğu önleyeceği”ne inanıp ya da inandırıp, “verimliliği artırıp yeni iş alanları açacağı” palavralarını söyleyenlere inanmayan ben ve benim gibi düşünenler; TEKEL işçilerinin eylemlerine sonuna kadar destek veriyoruz.

Son Söz: 4c, işçileri köleleştiren, tüm haklarını elinden alan 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu‘nun 4. maddesinin (c) fıkrasıdır. Bu maddeye göre özelleştirme sonucunda kapanan kurumlarda çalışan ve iş yerleri kapandığı için açıkta kalan işçiler başka kamu kurum ve kuruluşlarında sözleşmeli olarak işe girebilirler.

Kulağa hoş gelse de, işçinin hakkını koruyan bir madde olarak görünse de; aslında işçileri tamamen köleleştiren, tüm haklarını ellerinden alan bir maddedir. İşte sebepleri:

- 4c’den faydalanarak kurum değiştiren işçilere tahsil dereceleri dikkate alınarak belirlenecek brüt aylık ücretler ödenir. Bu ücret dışında herhangi bir ad altında ücret ödenmez ve sözleşmelerine bu yönde hüküm konulamaz. Ayrıca bu ücretler kanunda üst sınır olarak belirlenmiştir, asıl ücret gidecekleri kurumlarca ayrıca belirlenir.

- Çalışma saatlerinde devlet memurları için tespit edilen çalışma saat ve süreleri dikkate alınır; ancak geçici personel kendisine verilen görevleri çalışma saatlerine bağlı kalmaksızın sonuçlandırmak zorundadır. Normal çalışma saatleri dışında veya tatil günlerinde yapacağı çalışmalar karşılığında kendilerine herhangi bir ek ücret ödenmez.

- Geçici personel, istihdam edildiği sürece dışarıda kazanç getirici başka bir iş yapamaz.

- Çalıştıkları her ay için azami 1 gün ücretli izin verilebilir.

- Geçici personelin hizmet sözleşmesinin feshinde, ihbar, kıdem veya sair adlar altında herhangi bir tazminat ödenmez.

- Geçici personelin tip sözleşme örneklerinin Maliye Bakanlığı’na vize ettirilmesi zorunludur.

- Vize işlemi yapılmadan sözleşme yapılamaz ve herhangi bir ödemede bulunulamaz.

Tags: 4c, 657, adana, özelleştirme, başbakan, bakan, et ve balık kurumu, fabrika, işçi, kamu, kurum, memur ve işçi kanunu, sek, sigara, tüpraş, tek, tekel

Sonunda…

zuzu — Mon, 14 Dec 2009 17:55:40 +0000

Uzun zaman oldu. Önce yazmadım, sonra da yazamadım… Yazmayışımın bir sebebi yok. Belki de çok sebebi var; bilemiyorum. Belki tembellikten yazmadım, belki yazacaklarımın hissettiklerimi tam anlamıyla anlatamayacağını, eksik kalacağını düşündüm… Belki de yapay gündemlerin gazıyla yazmış olmanın sonradan yaratacağı sıkıntıdan korktum … Ama yazmadım; her gün erteledim.

Sonra bir gün, teknik bir aksaklıktan dolayı blogumun açılamadığını farkettiğimde, deli gibi yazmak istedim. İşte o zaman yazmadığım, bile bile ertelediğim günler geldi aklıma; kızdım kendime.

Neyse ki sonunda tekrar bloguma kavuştum, uzun zaman aldı gerçi. Okuyucularımın çoğu girip de “kapı duvar bir blog”la karşılaşmaktan sıkılıp, “terk-i ZuZu” eylediler. Ama ben yeniden ısrarla ve azimle yazacağım; şişirilmiş de olsa yeni gündem yorumlarıyla, bazen duygusallıkla karışık iç sıkıntılarımla, bazen tozpembe umutlarımla…

Yeniden MERHABA…

Tags: gündem, merhaba

12 Eylül Gerçeğiyle Yüzleşmek

zuzu — Sat, 12 Sep 2009 20:16:50 +0000

Küçüktüm, bütün aile evde oturmuştuk… Camdan dışarı baktığımda sokaklarda askerden başka kimsenin olmadığını gördüm. İçim ürpermişti. Evdeki sessizliği, radyo ve televizyondaki ruhsuz açıklamayı; annemin, o zamanlar yeni yetişen bir genç olan ağabeyimin yüzüne bakarak anlamaya çalışıyordum. Havanın nedense kapkara olduğunu, güneşsiz ve iç karartıcı olduğunu hatırlarım her seferinde; gerçekten öyle miydi bilmiyorum. Ancak bugün bildiğim karanlık bir dönem olduğu ve hâlâ aydınlatılmadığıdır.

12 Eylül darbecilerinin yıllarca ülkeyi kurtaran, muzaffer insanlar olarak gösterilip, darbecilerin başının bugün bile çocuklara evde resimler yapan sevimli(!) Evren Dede olarak tanıtılması karanlığın dağılmasını sağlamıyor. Darbe günlerinde ve sonrasındaki işkencelerin, ölümlerin üzeri örtülerek yaşananların unutulacağını, sahte samimiyetsiz anayasa iyileştirmeleri söylemleriyle aydınlığa kavuşulacağını sananlar halktan çok kendilerini kandırmış olabilirler ancak… Yapılacak en güzel şey darbenin her yönüyle açığa çıkarılması, beyaz yastık kılıflarının içine doldurulmuş acı gerçeklerin ortaya dökülmesidir. Filmlerle, afiş ve reklamlarla, ciddi haber programlarıyla anlatılmalı; yaşanan ve yaşatılan acılardan dersler çıkarılmalıdır.

Bizim vergilerimizle yıllarca Bodrum’da keyif sürerek resim yapan, yaşı küçük çocukları yaşını büyüterek idam ettiren Kenan Evren’in aslında bir kahraman değil, işkenceciden başka biri olmadığını; bugünkü Korku Cumhuriyeti’nin en büyük mimarı olduğunu anlamalı ve anlatmalıdır.

Bugün 12 Eylül, darbenin üzerinden tam 20 yıl geçti, darbecilerle yüzleşmenin vakti geldi de geçiyor… Sıradan bir iki sözle geçiştirilip, yaşamımıza kaldığımızdan yerden devam ettiğimizi sanarak, sahte söylemlerin ardına gizlenme zamanı değil… Geçmişin üzerini örterek aydınlık geleceğe ulaşılamaz. Buğulu camlar ardından, sahte gövde gösterisi yapanları izlemek yerine tüm perdeleri açma zamanı…

Tags: 12 eylül, 80 darbesi, darbe, karanlık, kenan evren

Sel Sularıyla Kendini Yıkayıp (P)aklayanlar

zuzu — Sat, 12 Sep 2009 07:01:37 +0000

Her gün TEM otoyolundan işe gidip gelen biri olarak televizyonda adeta bir çağlayana dönüşmüş otoyolu görünce neye uğradığımı şaşırdım. İki gündür hayretler içinde izliyorum haberleri. Yapılan yorumları, ziyarete gidenleri, gitmeyenleri, yerinde ahkam kesenleri; suçu hayatını kaybeden, evi-barkı elinden giden, yavrusunu arayan, sokakta kalan insanların üzerine atanları… İzliyorum, ama avazım çıktığı kadar bağırmak, sözde yetkililerin tüm o palavralarını suratlarına haykırmak istiyorum.

Deniz kenarında ev yaptırıp da oturanları, spreylerle dünyanın dengesini bozan insanları, para kazanmak uğruna servis otosu olamayacak minibüse binen ve hayatını kaybeden insanları suçlayan belediye başkanının yüzünde hiçbir mahcubiyet göremedim günlerdir. Her zaman yaptıkları gibi kendilerini aklamak uğruna masum ve hatta mağdur insanları suçluyorlar günlerdir.

Dereleri islah etmenin belediyenin görevlerinden biri olduğunu unutturarak, seçim öncelerinde verilen ruhsatları hatırlamamıza fırsat vermeden sıkılan spreylerden bahseden yetkililere sormak isterdim, “Madem çevreye bu kadar duyarlıydınız, neden KYOTO Protokolünü kabul etmede bu kadar geciktiniz?”

Dere yatağının kenarına “Tır Otoparkı” yapılamayacağını bile bile ruhsat verdikleri için vicdanları bir nebze sızlamayan tüm sorumluların, yeteri kadar uyarıda bulunmayıp risk altında olan yerleşim bölgelerini boşaltmayarak üstüne üstlük “bu tarz sel felaketleri her yerde oluyor” diyerek işin içinden sıyrılmaya çalışan, yürekleri sızlamayan insanların istifa etmeleri en doğru davranış olurdu. Ama yine şaşırtmadılar doğrusu, kendilerini aklamak adına ölen insanları suçlu gösterdiler.

Belediye otobüslerinin çalışma saatlerinde sel meydana gelseydi, içindeki yolcuları “neden işe gidiyorsunuz kardeşim, evinizde otursaydınız” diye azarlarlardı eminim.

İki çocuğu ile arabasında giderken sele yakalanan ve ve bir çocuğu kayıp olan kadının da herhalde suçu yola çıkmaktı…

Günlerdir söylenen sözler, boş konuşmalar, giden canlar, acılar bir şekilde yeni gündemlerle unutturulacak. Geriye evlerini kaybedenler, yaşadıkları trajediyi yaşamları boyunca unutmayacak çocuklar, yaşlılar, sevdiklerini kaybeden nice insan kalacak. Bir de insanların hafızasında bilir kişi niyetiyle konuşan, akıl veren Ankara Büyükşehir Beldiye Başkanı “Büyük Düşünür” Melih Gökçek’in tavsiyesi: “Üst katlara çıkın!”

Ve şimdi saat gecenin ikisi, her an yağmur yağabilir, birinci katta oturan biri olarak, üst kata çıkacağım. Büyük düşünürün sözünü dinlemek lazım…

Tags: İstanbul, belediye, belediye başkanı, felaket, kadir topbaş, KYOTO sözleşmesi, melih gökçek, sel, TEM, tem otoyolu, yağmur

Yatır Ziyareti Yapacağım, Belediye Bana Otobüs Tahsis Etsin!!!

zuzu — Tue, 07 Jul 2009 09:37:16 +0000

Belediyeler hizmette sınır tanımıyor bu ara, ama belirli hizmetlerde… Halkın ihtiyaçları doğrultusunda tahsis edilen belediye otobüsleri ile ilgili beni çok da şaşırtmayan bir hizmetten haberdar oldum. Belirli bir sınıfa hizmet etmeyi amaçlayan ve buram buram ayrımcılık kokan bu hizmet Büyükşehir Belediyesi’nin herkesçe zaten bilinen rengini bir kez daha ortaya koyuyor.

Diyelim ki toplandınız komşular, akrabalar bir yere gitmeye karar verdiniz ve otobüs kiralamak istiyorsunuz. Belediyeye başvuruyorsunuz ve belli bir ücret karşılığında otobüsü ve şoförünü hizmetinize veriyorlar. Buraya kadar bir sıkıntı yok, hemen herkesin bildiği bir uygulama bu… Peki ya camilere ve İstanbul’un her tarafına yayılmış olan ziyaretlere giderseniz ne oluyor dersiniz? Belediye sizden ücret almıyor.

Bu bazı kesimlerin hoşuna gitse bile tamamıyla insanları sınıflandırmak ve dini yine siyasete karıştırmak değil de ne? Belediyenin sakallı otobüs şöförlerine de tam yakışacak cinsten bu hizmet(!)i duyunca kendi kendime, “İstanbul’da yaşayıp da gayri müslim olan insanlar kiliseleri, havraları ziyaret etmek istese yine ücretsiz olarak otobüs tahsis edilecek mi?” diye sormadan edemedim. Aslında sonra bu soruya da kendi kendime cevap verdim. Yanıt tabii ki hayırdı. Şimdi bunları yazarken bir yandan da şunu düşünüyorum, belediye yetkilileri ve Kadir Topbaş’ın koruyucusu olan hükümet bu uygulamayla ilgili soru sorulduğunda ne cevap verir? Elbette inkar ederler, “böyle bir şeyin aslı astarı yok” derler. Çünkü belgeleri bile inkar edebiliyorlar, “yok öyle bir şey” demeye alışkınlar.

Buna benzer başka bir hizmet(!)ten de geçen sene haberdar olmuştum, belediye seçimlerine birkaç ay vardı ve akrabalar arasındaki toplantılarda her zaman yapılan fakat bir türlü gerçekleştirilmeyen planlardan birini yapıyor ve hararetli hararetli konuşuyorduk. “Çanakkale’ye gidip şehitlikleri ziyaret edelim” diyenler çoğunluktaydı. İçlerinden biri “isterseniz ben belediyeden otobüs ayarlayabilirim” dedi. Daha önce belediyenin ücretsiz tahsis ettiği otobüsle Çanakkaleye gittiklerini ballandıra ballandıra anlattıktan sonra, inanmayan yüzlere kendinden emin bir şekilde ispatlama çalışıyordu. Altından bir bit yeniği çıkacak diye kenarda susuyordum ki beklediğim cevap geldi. “Hiçbir şey istemiyorlar, sadece otobüsün her yerine AKP bayrağı asacağız o kadar.”

O ana kadar susan ve konuşanlara gülümseyerek bakan ben ve benim gibi düşünen birkaç kuzenim daha, sanırım yüzümüzün sinirden kırmızı ile mor arası bir renk almasıyla bütün dikkatleri üzerimize çekecek kadar gür ve kesin bir sesle “Ben gelmem!” diye haykırdığımızı hatırlıyorum. Ancak sebebini bir türlü kavrayamayan, bir siyaset reklamında başrollerde oynayacağı için hiç de rahatsız olmayan istekli insanların fikirlerini değiştirmek mümkün değildi. Ne olacaktı ki, varsın olsun AKP bayrakları asılsındı otobüse, bize ne zararı vardı ki?

Belediyeye ait olan otobüslerin seçimlerde AKP için kullanılacak olmasının yanlış olduğundan mı bahsedeyim, böyle bir şeye alet olmak istemememin haklı gerekçelerini mi sıralayayım; tüm bunları yapmaya kalkıştığımda inatla bunun çok normal olduğunu anlatarak kafamı şişirmelerine mi izin vereyim… bilememiş ve sinirden bulunduğumuz odayı terketmiştim.

O geziye gidilmedi; ancak bugün öğrendiğim, Müslümanlıkta aslında yeri olmayan türbe ve yatır ziyaretleri ile camileri dolaşmak için belediyenin ücretsiz otobüs tahsis etmesi ile AKP’nin seçim propagandalarında kullanılmak üzere içi silme “saf” insanlarla doldurulmuş otobüsler el ele kafamda halay çekmeye başladılar.

Elimizde çok fazla otobüs varsa, sabahları işe giderken saatlerce gelmeyen, geldiği zaman da zaten kalabalıktanyanakları cama yapışmış olan adamların aralarına girebilmek için uğraşan insanlar için kullansınlar o otobüsleri. Ya da “belli bir saatten sonra evinizden çıkmayın” dercesine hiçbir otobüsün çalışmadığı semtlere geceleri en azından iki saatte bir de olsa yeni sefer eklesinler. Hastası olan, gece çalışmak zorunda kalan, acil dışarıya çıkan insanları bu parasızlıkta taksiye bindirmek için yönlendirmesinler…

Bilmem ki siz ne dersiniz bu konuda, sinirlenmekte haksız mıyım?..

Tags: AKP, ayrımcılık, çanakkale, İstanbul, ücretsiz, büyükşehir belediyesi, belediye, cami, din, din istismarı, gezi, kadir topbaş, otobüs, otobüs tahsis, türbe, yatır, ziyaret

Şimdi Dinlenme Vakti: Beynimin İçindekiler İzin Verirse

zuzu — Sun, 28 Jun 2009 21:23:52 +0000

Yoğun bir yıldı benim için, bütün bir sene boyunca hastlanmamak, iki sene üstüste kol ve bacak kırıklarıyla uğraştıktan sonra bu seneyi kırıksız atlatmak adına çok dikkat ettim. Sonunda sağ salim bir eğitim-öğretim yılını daha geride bıraktım.

Öğretmenliğe başladığım gün çok yakın gibi; ancak tam 11 seneyi geride bıraktığımı farkettim bugün. 11 yılda sayısını hatırlamadığım öğrencim oldu, evlenenler, çocukları olanlar… Birçoğuyla hâlâ irtibat halindeyim ve onları görmek onlarla iletişim kurmak beni mutlu ediyor. Aralarında mühendisler, doktorlar, askerler var… Yıllar sonra karşılaştığımızda bana verdikleri değeri görmek, sınıfta yaşanmış bir olayı hatırlatmaları duygulanmama neden oluyor.

Yıllar önce çocuklara hiç şaşmadan sorulan “büyüyünce ne olacaksın?” klişe sorusu sorulduğunda yarısından fazlası “öğretmen olacağım” derdi. O zamanlar öğretmenlik bir ayrıcalık, toplumda saygı duyulan bir meslekti. Öğretmenlerin dedikleri sorgulanmadan doğru sayılır, mahallede halledilemeyen bir mesele olduğunda yakınlarda oturan bir komşu öğretmene danışmaya gidilirdi.

Şimdi öğretmenlik boş kalmak istemeyenlerin, daha başka bir iş yapmaya imkanı olmayanların sığındığı bir meslek haline geldi. Anneler çocukları için “bari öğretmen olsa”, diye “bari” sözcüğünü gözümüze gözümüze sokmaya başladılar. “En azından tatili belli olur, her ay ne kadar maaş alacağını bilir” diye kendilerini rahatlatmaya çalışıyorlar.

Hoş, öğretmen olmak sandıkları gibi kolay değil artık. Sadece İstanbul’da bile birçok branştan binlerce öğretmen açığı varken, KPSS denen illet ve kadrolaşma, yıllarca okuyup da mesleğini yapmak isteyenlerin karşısında Çin Seddi edasıyla dikiliyor. Kadrolardaki açıklar, üç kuruş maaş alan, her an kapı dışarı atılma korkusu yaşayan sözleşmeli öğretmenlerle kapatılmaya çalışılıyor. Öğrencilerin başının belası olan sınav illetini, öğretmenlik yapmaya hak kazanmış, çalışma isteği duyan genç ve pırıl pırıl beyinlere sahip nice öğretmenin başına sarmış bulunuyorlar. KPSS‘den adam akıllı puanlar alabilmek için şimdi de öğretmenler dersane kapılarını aşındırıyorlar.

Kalkınmanın, her alanda ilerlemenin eğitimle sağlanacağını herkes biliyor; ancak okullardaki branş öğretmenlerinin eksikliği, boş geçen derslerle adam akıllı eğitim verilemeyeceğini herkes gibi hükümet de çok iyi biliyor. Ancak her alanda doğru düşünebilen, sorgulayabilen gençler yetiştirmek sanırım hiçbir hükümetin işine gelmez. Çünkü bir yerden sonra devleti de eleştirebilecekleri aşikardır bu gençlerin. Bu yüzden hâlâ doğuda okulu olmayan tonlarca köy var, küçücük dersliklerde üstüste oturan öğrencilerin olduğu derme çatma okulumsular ya da göstermelik bir okulu olan fakat kapısına kilit vurulmuş, öğretmensiz yerler var.

Ödenek olmadığı için açıkta bekleyen öğretmenlerin atanmadığını belirten eski Milli Eğitim Bakanı‘nın sözleri kulaklarımda çınlıyor. Nedense bu söyleminden çok kısa bir süre sonra başbakana alınan özel uçaklar, oğullara alınan gemiciklerin, eşlerin sahip olduğu hastane zincirlerinin, damatların TV kanallarının üzeri örtülüyor. Akıllı adamlar olduklarını hep söylüyorum, böyle cin fikir faaliyetlerle eğitimsiz, cahil insanların sayısının artması elbette işlerine geliyor.

Tatile girdim anlayacağınız, bir yılı daha geride bıraktığımı anlatacakken laf yine dönüp dolaşıp nerelere geldi… Başka ne olacaktı ki, gönül rahatlığıyla tatilin keyfini çıkaracağımı, ne olursa olsun banane diyeceğimi mi sandınız yoksa? Güzel başlayan bir yazı, her seferinde bu olumsuz gidişat nedeniyle bu hale geliyor. Siz de idare edin artık…

Tags: öğrenci, ödenek, özel uçak, üniversite, Çin Seddi, başbakan, dersane, eğitim, gemicik, hastane, köy, KPSS, milli eğitim bakanı, okul, sözleşmeli öğretmenler, tatil, tv

Hangisi Daha Tehlikeli?

zuzu — Sun, 14 Jun 2009 21:16:30 +0000

Son zamanlarda şiddet içerikli haberler izlemeye alıştık demeyeceğim, çünkü şiddete alışmak niyetinde değilim. Ancak ne yazık ki bir şiddet ülkesi haline geldik.

Bireysel şiddet haberleri her gün ağzımızı açık bırakıyor. İzlerken gözlerimize inanamıyoruz. Küçücük bebeğini boğazlayarak öldüren anneye, üç yaşındaki çocuğunun önünde eski karısını öldüren ve cesetle çocuğu başbaşa bırakıp giden babaya, küçük yaştaki çocuklara tecavüz eden kocaman adamlara, sevgilisini öldürüp boğazını testereyle kesen genç delikanlıya ve daha onlarcasına hayretle bakıyor; yaşananlara inanamıyoruz. Lanetler yağdırıyoruz bir yandan, “insanlık değil bu” diyoruz.

Öte yandan toplu şiddet vakaları var. Bir araya gelince adeta canavarlaşan insanlar, tek başlarına olduklarında sessiz- sakin ve belki de ağızlarından bir küfür dahi çıkmayacak bu insanlar yanlarındaki başka insanların varlığı ile ruh halleri birden değişen, bir ölüm makinesine dönüşebilen insanlar… Sürü psikolojisi denilen şey bu olsa gerek. Şiddetin en korkulacak çeşidi topluca yapıldığı zaman ortaya çıkıyor. Tek başına uygulanmış bir şiddet için birçok açıklama getirilebilir. Şiddeti uygulayanın psikolojisinden, oluşan duruma zemin hazırlayan şartlardan bahsedilebilir. Ancak topluca uygulanmış şiddette bunların hiçbiri söz konusu dahi olamaz.

Bir baba cinnet getirip ailesini öldürdüğünde, “bu bireysel bir harekettir ve çeşitli nedenler buna sebep olmuştuır” diyebiliriz. Örneğin işsizdir, hastadır, aldatılmıştır ve bu sebepler akli dengesini kaybetmesine neden olmuş olabilir. Ancak onlarca kişinin bir araya gelerek biri ya da birilerine şiddet uygulaması korkunç bir şeydir. Açıklaması ve özellikle de mazareti olamaz.

Tıpkı 6-7 Eylül Olayları ve Sivas Katliamı gibi… Oradaki insanların hafifletici nedenleri olamaz, diri diri insanları yakmaya kalkışanlar için “bunalıma girmişlerdi” diyemeyiz. Ancak bu sürü psikolojisiyle hareket eden insanlar için cani sıfatını kullanabilir, buna göz yumanların da onlar kadar cani ve insanlıktan çıkmış olduklarını söyleyebiliriz.

Günümüzde yaşanan toplu şiddet olayları da gösteriyor ki her an yeni bir 6-7 Eylül Olaylarına benzer bir olay patlak verebilir; onlarca insanın -insan demeye aslında dilim varmıyor- bir araya gelmesiyle masum insanlar katledilebilir. Aynen Mardin‘de yaşananlar gibi…

Gönül istiyor ki hiç şiddet olmasın, kimse kimsenin canını yakmasın; ancak yine de soruyorum hangisi daha tehlikeli, bireysel şiddet mi, yoksa topluca uygulanan şiddet mi?

Tags: 6-7 Eylül Olayları, akli denge, şiddet, bireysel şiddet, cani, cinnet, mardin, sürü psikolojisi, Sivas Katliamı, toplu şiddet

Devletin Hikmetinden Sual Olunmaz

zuzu — Mon, 08 Jun 2009 04:42:12 +0000

Devlet işlerine akıl sır ermez, hikmetinden sual olunmaz!.. Bir zamanlar devlet övünç madalyası ile onurlandırılan bir gazinin, şimdi terörist damgası yemesi kadar ürkütücü, bir o kadar da akıl almaz bir olay ancak bizim ülkemizde yaşanır herhalde…

1994 yılında Şırnak’ın Silopi ilçesinde PKK ile girilen çatışmada şarapnel parçası isabet eden ve bir gözü kör olan, Üsteğmen Serdar Öztürk‘e devlet tarafından o zamanlar devlet övünç madalyası verilmiş, aradan geçen 15 yılın sonunda şimdilerde Ergenekon davası kapsamında gözaltına alınan Öztürk’e terörist damgası vurulmuş. Çok acıdır ki, ülkesini korumak adına girmiş olduğu çatışmada bir gözünü kaybeden bu Gazi, şimdi vatan haini, ülkesini bölmeye çalışan bir terörist olarak nitelendiriliyor. Bir insanın hem kahraman, hem de terörist olamayacağı düşüncesiyle madalyasını devlete iade etmek istediğini söyleyen Öztürk‘e hak vermemek mümkün değil.

Pazar günlerini çekilir yapan Ruhat Mengi‘nin sunduğu Her Açıdan adlı programı büyük bir dikkatle izledim yine bugün. Konuklarıyla, konularıyla oldukça doyurucu, aydınlatıcı bir programdı; hiç bitmesin istedim, bitince ardından çıkacak olan moda, magazin, buna benzer bir kadın programına tahammül edecek durumda değildim. Ruhat Mengi bu aralar oldukça beğendiğim bir yazar, yazılarıyla, bahsettiğim bu programıyla en övgü dolu sözleri hak ediyor. Mengi, programda az evvel bahsettiğim Öztürk‘ün haberine gözleri dolarak yer verdi.

Kimi insanların devlet övünç madalyaları bir çırpıda yok sayılırken, Cumburbaşkanı‘nın yargılanması sözkonusu olduğunda insanlar ortalığı birbirine katıp, bu kadar yüce bir makamda oturan birinin yargılanmasının mümkün olamayacağını dile getirdiler. İki olay arasında aslında bağlantı kurmuyorum; ancak işlerine geldiği zaman bazı makamları ve kişileri yücelterek yargılanamaz diye çok rahatlıkla savunurken, neredeyse Genelkurmay‘a kadar uzanacak olan ve salgın haline gelen bir tutuklama hastalığında GATA‘yı bile arayabiliyorlar; sebebi ise Ergenekon sanıklarının bu hastanede tedavi görmeleri… Artık sayısını bile tam olarak bilemediğim, iddianamesi bile tam olarak hazırlanmamış, ne için tutuklu olduklarını, terörist damgası yediklerini bilmeyen insanlar içeride birer birer hastalanıp, ruhsal ve fizyolojik açıdan çöküntüye uğruyorlar. Hatta hayatlarını kaybedenler de var…

Daha önce de defalarca dile getirdiğim gibi, Türkan Saylan‘ın yaşamının son günlerindeki huzursuzluğu belki de ömrünün kısalmasına neden oldu, Kuddusi Okkır doğru düzgün tedavi olamadığı için hayata gözlerini yumdu. Şu an tutuklu olan bir sürü insanın sağlığından ciddi anlamda endişe ediliyor, yüz felci olanlar, kansere yakalananlar…

Ancak adına Ergenekon dedikleri bu davanın -ki böyle bir davaya isim vermenin doğru olmadığını, daha doğrusu yasal olmadığını artık çok iyi biliyoruz- üzerine gittikleri kadar Deniz Feneri derneği ile de ilgilenilseydi, aradan geçen bu kadar aydan sonra göstermelik olarak, derneğin yöneticilerinin mallarına konan ihtiyadi tedbir, çok daha önceden konsaydı ya da banka hesaplarına el konulsaydı ne olurdu?

Mal varlıklarına konulan ihtiyadi tedbirin şu saatten sonra hiçbir anlamı yok; bu insanların banka hesaplarına müdahale bile edimedi. Aslında ilk olarak yapılması gereken de buydu, çünkü bir tek talimatla banka hesabında oynama yapılabilir, paralar bir ülkeden diğer ülkeye kolayca aktarılabilir. Ancak işlerine gelmediği zaman Deniz Feneri ile ilgili olarak, “henüz deliller tam değil” deniliyor. Peki aynı hassasiyeti neden Ergenekon sanıkları için göstermedi bu insanlar, neden onların aylar, hatta yıllar öncesinden içeri girmelerine, orada sağlıklarını kaybetmelerine göz yumuldu? Yargıtay Onursal Başsavcısının evini neden gecenin bir vakti aradılar ve neden bazı gazete ve medya kuruluşları Sabih Kanadoğlu için hâlâ ileri geri konuşuyorlar?..

Çok soru var elbet, bu sorulara verilecek cevaplar da aslında çok açık; ancak tüm bu olanlar devletin izlediği politikayı bir defa daha gözler önüne sererken, bizim halkımızın çoğu hâlâ birçok şeyin farkında değil.

Irkçı değilim, kafatası cumhuriyetinde yaşamayı da hiç istemem; ama topraklarımızı 44 yıllığına başka bir develte hibe edecek bir anlayışa da asla boyun eğecek bir yapıya sahip değilim. Bıraksınlar da bu işleri, artık her şeyi açık açık anlatsınlar. Bu hükümetin amacı tam olarak ne, onu öğrenelim. Bu arada bilmeyenler için bir hatırlatma da yapayım, dağlardaki Atatürk‘ün ünlü sözü “Ne Mutlu Türküm Diyene” yazıları da kaldırılacakmış. İskoç Modeli‘ni uygulamaya sokarken, bu yazı herhalde anlamsız olurdu. Artık bütün hükümet, yanlarına da Öcalan‘ı alarak ayaklarında İskoç eteği, ellerinde gayda o dağların eteklerinde, 44 yıllığına hibe edilmiş toprakların kenarında keyifle dolaşırlar…

Tags: 44 yıl, abdullah öcalan, arama, Atatürk, deniz feneri, devlet övünç madalyası, ergenekon, gata, gayda, genelkurmay, hükümet, her çıdan, iskoç modeli, kuddusi okkır, mayın, ne mutlu türküm diyene, pkk, ruhat mengi, sabih kanadoğlu, sanık, serdar öztürk, türkan saylan

Yalnızlıktır İnsanı En Çok Seven

zuzu — Sun, 31 May 2009 09:23:02 +0000

En çok sevdiğiniz çoğu zaman sizi hiç sevmeyendir. En sevmediğiniz de sizi en çok seven… Yalnızlıktır insanı en çok seven, ama bu sevgisinin karşılığını pek de göremez. İtilir, kakılır, nefret edilir; ondan kurtulmak istenir. Kimine göre yüzsüzdür gitmek istemez her acıtıcı söze rağmen, eşikte bekler durur, yanınıza sokulmak için fırsat kollar.

Kimileri de sadece ihtiyaç duyduklarında hatırlar onu, bir iki saatliğine sığınırlar ona; oysa tüm hakaretlere, unutulmuşluğa rağmen kollarına alır, affedicidir.

Bana göreyse yalnızlık en vefalı sevgilidir. Hiçbir zaman terketmeyen, terkedenin peşi sıra gelen… Belki ikinci bir sevgili, yedekte tutulan, ara sıra ziyaret edilen, kucağında uyunan, sorgusuz sualsiz kapısını açan sevgili…

Demiş ya şair “Yalnızlık, gittiğin yoldan gelir” diye… Her giden, yolda karşılaşır onunla, koşarak giden bir yalnızlık vardır terkedilene doğru. En güzel kıyafetlerini giymiş, süslenmiştir belki de, koşar adımlarla gider, “bu sefer sonsuza dek sürsün birliketliğimiz” diye diye. Giden sevgili mağrur bir bakış atar, “yerimi dolduramazsın” dercesine…

Şimdi kaç kişinin kapısında bekleyen bu vefalı sevgili içeri girmiştir , kaç kişi sevgilisini yalnızlığıyla aldatıyor, terkedenin yerine onun saçlarını okşuyordur, kim bilir?..

Tags: oktay rıfat, sevgili, terkeden, terkedilen, vefa, yalnızlık, yalnızlık gittiğin yoldan gelir

Çocuklar Öldürülmesin, Şeker de Yiyebilsinler

zuzu — Thu, 28 May 2009 06:09:34 +0000

Bir gün dünya yok olacaksa eğer, sorumlusu ne hep hayalini kurduğumuz uzaylı istilaları olacak, ne de kader kısmet meseleleri… Hep birlikte el ele verip biz insanlar kendi sonumuzu hazırlıyoruz. Hem de çok çirkin bir bitiş olacak bu…

Beni sakın karamsar ya da bugün tersinden kalkmış olarak düşünmeyin; ancak gözlerimizi açıp etrafımıza dikkatlice baktığımızda göreceğimiz karanlık gerçekler var. Hırs, intikam duygusu, tek ve en güçlü olma isteği, dünyaya hakimiyet kurma ve kendini kanıtlama düşüncesi gezegenimizin direncini bir gün mutlaka kıracak. Bugün hayvan nesillerinin birer birer yok olmaya yüz tuttuğu, kaynakların gözle görülür derecede azaldığı bir gerçek. Peki tüm bunların olması, önüne geçemediğimiz, evrenin periyodik döngüleri mi sadece? Yoksa tükenmez sandığımız kaynakları har vurup harman savurmamız, gelişen teknolojinin çevreye verdiği zararlar ve doymak bilmeyen, sürekli olarak tüketip, gelecek nesilleri hiçe sayan egolarımızın bunda hiç suçu yok mu?

Yaklaşan tehlikeyi bilim adamları her gün yayın organlarında, panellerinde anlatmaya çalışırlarken; “daha çok var” diye diye, hızlandırdığımız o geri dönüşü olmayan sonun çok yaklaştığını hâlâ neden farketmiyoruz?..

Bahsetmek istediğim yalnızca küresel ısınma ve sonuçları değil; daha endişe verici olan yok etme arzumuz. Kuzey Kore’nin nükleer bomba denemesi, tüm bunları düşünmeme neden oldu. Devletlerin, daha doğrusu devlet başkanlarının izlediği politikalar, daha kaç masum insanı, daha yürümeye ve konuşmaya başlamamamış kaç bebeği canından edecek; doğmamış çocukların bile yıllar sonraki kaderini değiştirecek?

Hiroşima ve Nagazaki’de patlayan atom bombalarının is kokuları henüz burnumuzdan gitmedi. O kıyametin sesi hâlâ kulaklarımızda çınlıyor ve hâlâ Japonya’da çocuklar iki başlı, üç ayaklı, gözleri karınlarında doğuyor. O topraklarda hâlâ ot bitmiyor. Gözyaşları kurumadı birçok insanın ve kurumasına da imkan yok… Sel olup akmış gözyaşlarına yenilerini eklemenin, bitmez tükenmez acı tohumları ekmenin anlamı yok. Atılan bombaların hiçbir zaman haklı gerekçesi olamaz, sebep ne olursa olsun, o bombalar nereye atılırsa atılsın insanların yüreklerine düşecektir.

Yerin bilmem kaç kilometre derinliğinde patlatılan bu deneysel bomba bile bu kadar büyük bir sarsıntıya neden oluyorsa, yüzeye çıktığında nelere mâl olacak kimbilir… Üstelik deneysel olarak atılmış, kilometrelerce derinlikteki bu bombanın şu an için dünyaya bir zarar vermediğini söyleyen hiç kimseye de inanmam doğrusu… Evrenin işleyişine edilen müdahalelerin daha sonra bir şekilde geri döneceğinden adım gibi eminim, bunu anlayabilmek için de uzman olmaya gerek yok sanırım.

Dünyanın “Bücür Diktatör” dediği Kuzey Kore’nin başkanı çok daha başka yakıştırmaları hak ediyormuş doğrusu, bunu anladım… Şimdi zihnimde parça parça görüntüler beliriyor, ağlayan çocuklar, havalarda uçuşan kollar, bacaklar, çoraklaşmış, yerle bir olmuş arazi parçaları, yıkılmış evler, yanmış cesetler… Hangi gerekçe böyle bir sonucu haklı çıkarabilir? Hangi sebep insanların canavarlaşmasını mazur kılabilir? Hangi insan bu şekilde ölmeyi hak edebilir?

Tags: atom bombası, şiir, ölü, ölü çocuklar, başkan, bücür diktatör, deney, Hiroşima, kız çocuğu, küresel ısınma, kuzey kore, Nagazaki, nazım hikmet, nükleer deneme, resim, sarsıntı

Bu Yazı Beni Darbe Yanlısı Yapar mı?

zuzu — Wed, 27 May 2009 01:10:45 +0000

Ölümüze sahip çıktığımız kadar dirimize de sahip çıksak bizden iyisi olmayacak. Hayattayken yerden yere vurduklarımızı ölünce kıymetli yapıyoruz. Hatta bazen vatandaşlıktan çıkarıp sürdürüyor, idam ediyor; sonra da itibarını geri veriyoruz ya da verdiğimizi sanıyoruz. Aslında kimin itibarını geri veriyoruz, tartışılır. Belki de tek düşündüğümüz kendi itibarımızı geri kazanmak, çoğu zaman yaptığımız gibi başka birilerinin üzerinden ünümüze ün katıp, boş yere gururlanmak.

Hangi birini sayayım, zaten kimlerden bahsettiğimi anladınız bile. Vatandaşlıktan çıkarıp, kendi topraklarından çok uzakta, “Memleketim” diyerek gözlerini yuman Nazım Hikmet’i mi, 25 yaşında yağlı ipi bir sabaha karşı boğazına geçirip apar topar idam ettiğimiz Deniz Gezmiş’i mi… Şimdi ders kitaplarında şiirleri yer alan Nazım Hikmet’in mezarının Türkiye getirilmesi neyi değiştirecek, ona yapılanlar unutulacak mı? Yoksa Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını iki açık oturumda anarak, içimizi soğutmuş mu olacağız?.. Yine bir zamanlar idam edilerek sessiz sedasız toprağa verilen Adnan Menderes’e afili bir anıtmezar yaparak neyi değiştirmiş olacağız?..

Bundan birkaç hafta önce bir anda misyonerlikle suçlanan, apar topar evi aranan Türkan Saylan’ın belki de hastalığının olumsuz seyretmesine neden olarak, ömrünü kısalttıktan sonra şimdi arkasından övgüler düzmekle iyi bir iş yaptığımızı mı sanıyoruz? Hoş, ona sahip çıkan halk, zaten bu suçlamaların hiçbirine kulak asmamıştı; üstelik cenazesine sırf güvenlik sebeplerinden dolayı katılmadıklarını söyleyerek daha da bir komik duruma düşen hükümet yetkilileri ve başbakanın zaten umurunda bile değildi Saylan’ın ölümü. Aklım almıyor, hükümet dediğin kendi güvenliğini sağlayacak güce sahip değilse neden vardır? Bunun akla ilk gelen bahaneden başka bir şey olmadığı da çok net anlaşılıyor üstelik…

Peki Silivri’deki cezaevinin neredeyse bir üniversiteye dönüştüğü, aylardır belki de boş yere orada tutulan akademisyenlerin, yazarların, saygın iş adamlarının akibeti ne olacak? Hastalanıp, ölmeleri mi beklenecek. Yoksa tıpkı “Pardon” filminde olduğu gibi, özür dileyip yıllar sonra çıkartılacaklar mı?

Çok şey merak ediyorum, farkındayım. Peki bu yazıyı yazdığım için ben de darbe yanlısı ve antidemokrat mı sayılacağım?

Tags: adnan menderes, akademisyen, anıtmezar, antidemokrat, deniz gezmiş, ergenekon, hükümet, idam, memleketim, nazım hikmet, silivri, yazar

Dostlar İyidir!!!

zuzu — Tue, 26 May 2009 05:50:42 +0000

Zaman en büyük katil, hem de dostlukların katili. Her gün yarına ertelediğimiz telefon görüşmeleri, ertelenen buluşmalar, “günler çuvala mı girdi?” düşüncesi… Dostlarımızı her gün biraz daha öteliyoruz. Ama biraz daha yalnız, biraz daha duygusuz oluyoruz. Daha az kahkaha atıyor, daha sık ağlıyoruz. Yüreğimizin betonlaşmasının sebebinin onlardan ayrı kaldığımız günler olduğunu düşünmüyoruz.

Bugün yorgundum, peki yarın daha mı az yorgun olacağım? Parmaklarım telefonun tuşlarını çevirmek için daha mı istekli olacak? Yıllardır sesini bile duymadığım; ancak adı geçtiğinde “en iyi dostlarımdan biri” diye bahsettiklerim de aynı şeyi düşünüyorlar mı benim için? Yoksa adımı unuttular mı?

Vefasızlık içimi kavurdu bugün… Beşiktaş iskelesinde yankılanan tiz sesler bugün kulaklarımı yumrukladı. Dalgaların sesine karışan gençlik heyecanıyla söylenmiş şarkılar bir bir hatırlattı kendini. Üstelik bir şarkı ve iki paragraflık yazı sebep oldu tüm bunlara.

Hâlâ dostum demeye çekinmediğim, yerini muhafaza eden birinin yazısına iliştirdiği bir şarkı, vapur düdüklerine, motor seslerine, köfte kokularına, çingenelerin sattığı kağıt mendillerin arasına sıkışan anılara götürdü işte.

Evet dostlar iyidir, sessizce söylemiyorum ben. Çığlık çığlığa, damarlarımı patlatırcasına söylüyorum. Hatta siz de söyleyin, “Dostlar iyidir” diye bağırın. Ama bir yandan da Yasmin Levy‘nin sesinden Adio Kerida‘yı dinleyin…

Sonra ne mi olur? Belki de uzun süredir aramadığınız dostlarınızı arar, bir an evvel gözlerinin içine bakmak için bir fırsat yaratırsınız, zamanın sizi aldatmasına izin vermeden…

Tags: adio kerida, şarkı, beşiktaş, beşiktaş sahili, dinle, dost, dostlar, eski şarkılar, eski dostlar, gençlik, iskele, müzik, motor, telefon, vapur, vefasızlık, yasmin levy

Feriştahı Gelse Tanımayanlar, En İyi Kendisi Yazar Sananlar

zuzu — Fri, 22 May 2009 01:01:12 +0000

Öğrenciyken çok kompozisyon yazdım. Öğretmenlerimiz sayesinde bütün atasözlerinin ve özdeyişlerin altından girdim üstünden çıktım. “Damlaya damlaya göl olur”dan tutun da, “Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim”e kadar hepsini yaladım yuttum.

Çocuk aklımla en sevdiğim kompozisyon yazma şekli verilen bir konu ile ilgili ansiklopedik bilgi toplamak ya da bir kelime ile ilgili bir yazı yazılacaksa sözlükten anlamını bulup yazımın başına onu yerleştirmekti. Diyelim ki “depresyon” konulu bir kompozisyon yazacağım, önce sözlükten anlamını buluyordum, ardından da anlamı açıklamaya, kendimce konuyu açmaya çalışıyordum. Dedim ya çocuk aklı, en güzel yazıların da bu şekilde olacağına inanıyor; özgün olmayan, basma kalıp sözler ve birkaç nasihatle de yazımı bitiriyordum. O zamanlar iyi yazdığımı, hatta bu tarz yazılarımla yazar bile olabilecek kapasiteye sahip olduğumu düşünüyordum. Oysa yazmak bu değildi, dar bir çevreden bakıp, tanımlardan yola çıkarak yazılmış -isterse sayfalar dolusu olsun- bu yazılar boş konuşmaların, kesilen ahkamların kağıda geçirilmiş çeşidiydi.

Şimdi öğrencilerime bakıyorum, tabiri caizse, deli gibi yazıyorlar. Bazen yazdıklarını okuduğumda nutkum tutuluyor, “Nerede benim öğrenciliğim, nerede şimdiki öğrenciler?” diyorum. Hani söylemesem, o yaştaki öğrencilere ait olduğu sanılmayacak kadar güzel, edebi anlamda da kaliteli ve özgün içeriğe sahip yazılar bunlar. Mutlu oluyorum elbette.

Sonra bakıyorum, alıp başını giden bloglara, herkes yazar olduğunu sanıyor. Herkes her konuda bilgili… Sağlıktan politikaya, sanattan magazine kadar her konuda otorite sanıyorlar kendilerini. Ancak benim çocuk yaştaki yazılarımı andırıyor; gülüyorum. Artık ansiklopediden ya da sözlükten bakmak yerine Wikipedia’dan ya da başka sitelerden o an için öğrendiklerini kendi bilgi dağarcıklarındanmış gibi yazmaları beni çileden çıkartıyor. Üstelik kendini yazar sanan bu kişiler, daha doğru bir Türkçe bile kullanamıyorlar. Noktalama işaretleri ya yok ya da yanlış yerde; sözcüklerin yazılışları yanlış. İyi de “önce dilini doğru kullansan daha iyi olmaz mı?” diye soracaklar elbet, o zaman ne cevap verecekler bu kişiler, çok merak ediyorum. Bir iğneleme, bir başka bloğa giydirme çabası var ki insanlarda anlamış değilim. Kuyruk acısı mı yaptırıyor acaba bunları? Merak içerisindeyim.

Oysa şimdi bu yazıyı okuyanlar da “Senin yaptığın da anlattıklarından farksız, sen de başka bloglara laf söylüyorsun” diyecekler. Ancak çok beğendiğim, düzenli olarak takip ettiğim ve çok profesyonelce bulduğum bloglara değil bu sözlerim. Üstelik kendi kendime şunu düşünmeye başladım, aslında bazı blogları zaman zaman kötülemeliyim; fakat gerçekten kötü oldukları için değil. Mesela, çok beğenerek takip ettiğim blogları zaman zaman yerden yere vurarak, onların ziyaretçi sayılarının artmasına neden olabilirim. Çünkü iyi şeyleri çok fazla umursayan yok, ama iş çamur atmaya gelince herkesi bir merak alıyor.

O halde şimdilik bir tek blog adıyla işe başlayayım; aslında büyük bir keyifle takip ettiğim Esinimler Günlükleri için yakında karalayıcı bir yazı yazacağım. Daha sonra da sırasıyla beğendiğim bloglara çamur atabilirim. Tabii eğer işe yarayacaksa devam ederim, yoksa durup dururken bu blogları yerden yere vurmanın da manası yok…

Tags: atasözü, özdeyiş, blog, depresyon, dilbilgisi, imla, kompozisyon, Türkçe, wikipedia, yazar, yazı

Bir Yerlerde Güneş Doğuyor

zuzu — Fri, 22 May 2009 00:17:29 +0000

Hayat insanları yorar, zaman zaman yaşadıklarınız sizin için bir yıkım olabilir; bir daha gülemeyeceğinizi her şeyin boş olduğunu düşünebilirsiniz. Hatta ölümü çare olarak görüp belki de teşebbüs edersiniz bu dünyadan gitmeye. Nemrut’un tepesinden güneşin battığını izlemiştiniz, bir daha doğmayacağını da sanmıştınız; şimdi ise doğuşunu bir yerlerde görmeyi dilersiniz, hatta en güzelini görmüşsünüzdür.

Kışlar geçer, ardından bahar gelir. Mevsimlerin en güzelidir; içiniz çiçeklenir, yüzünüz renklenir, kahkahaların size ait olduğunu farkettiğinizde şaşırırsınız. Nedir sizi bu kadar mutlu eden diye düşünürsünüz, aslında cevabı karşınızdadır. İnsansınızdır, yüreğinizde bir yerlerde hep mutlu olma isteği ve bunun arzusu yatar; oysa siz bilemezsiniz.

Gözlerinizden akan yaşlar birkaç ay, hatta birkaç gün önce hiç kurumayacakmış gibi akarken, küçücük bir espiriye patlarcasına gülmek, bir arkadaş selamıyla, bir dost sesiyle kendinizden geçmek; ama en önemlisi sevdiklerinizin sağlığından ve mutluluğundan haberdar olmak kadar sizi sevindirecek başka bir şey yoktur.

Bildiğim bir şey var ki, hayat bizi zaman zaman içinden çıkılmaz sandığımız durumlarla karşı karşıya bırakır; ama sizi seven bir tek insanın bile varlığı tekrar mutluluğu yakalamanıza sebep olur. Hatta içinizden dünyanın en şanslı insanı olduğunuzu bile düşünürsünüz. Nasılsın? diyen bir ses sizi hayata bağlar. Sizin için insanların endişelendiğini bilmek, gözünüzün içine bakarak bir ufak ışık aradıklarını görmek mutlu olmanız için tek gerekli olandır.

Niye mi yazdım bunları? Biliyorum benim için endişelenen, beni seven, özleyen insanlar var çevremde. Peki şimdi mutlu olmayayım da ne yapayım? Beni sevenleri ben de çok seviyorum, hem de onları dünyadaki hiçbir şeye değişmeyecek kadar.

Tags: ölüm, başkasının mutluluğu, hayat, mutluluk, sevdikleriniz, sevgi

Zil Takıp Oynayacağım

zuzu — Tue, 19 May 2009 05:13:50 +0000

Sürekli küresel mali krizden bahsettiğimi biliyorum; ama şimdi okuduğum bir haber karşısında kendimi tutamadım, yine bu konuda birkaç cümle yazma isteği duydum içimde.

Bizim ülkemiz “Allah’a binlerce şükür ki küresel krizden etkilenmedi(!)”, artık “teğet geçti” falan da demek istemiyorum, midem bulandı. Ama Avrupa’daki birçok devlet bizim kadar şanslı (!) değil maalesef. Krizden o kadar çok etkilenmişler ki, yazık dedim, onlar için çok üzüldüm. Kendimi bir kez daha şanslı hissettim(?)

Macaristan Başbakanı, ülkesinin de etkilendiği küresel krizi aşmak için kendince bir çare bulmuş ve 7 bin dolar olan başbakanlık maaşını devlet hazinesine iade ederek sembolik olarak 1 forint maaş alacağını açıklamış. Bununla da yetinmeyerek kamu kurumlarında çalışan üst düzey memurların (müdür vs.) maaşlarının yüzde elli indirilmesini istemiş. Kabinedeki bakanların da maaşlarından yüzde on beşlik indirime gidilmesi talebinde bulunmuş. Herkesin fedakarlık yapması gerektiğini, ancak bu şekilde mali krizin etkilerinin azaltılabileceğini, üstelik bu şekilde üst düzey yetkililerin halkla dayanışma içerisinde olması gerektiğini belirtmiş.

Anlayacağınız tüm dünyayı sarsan mali krizi inkar etmediği gibi, iğneyi kendisine batırmış Başbakan ve diğer üst düzey yetkilileri de bu konuda duyarlı olmaya çağırmış.

Gerçi ben bunları yazarken de bir yandan “Aman canım, sana ne elin başbakanından, sen kendi ülkene bak. Nasıl olsa senin ülken krizden etkilenmedi, onlarca büyük şirketin zarara uğramadı, bu firmalar işçileri kapı dışarı etmedi, küçük esnaf kepenk kapatmadı, senin başbakanın bu krizde gidip de uçak satın almadı, eşinin hastane zincirleri yok, çocuklarının gemicikleri, pırlanta şirketleri yok!” diye de düşünüyorum. Benim yerime bunları gerçekten küresel krizden etkilenen ülkelerin halkları düşünsün, asgari ücretle geçinmek zorunda kalanlar, üç kuruş memur maaşı alanlar düşünsün.

Birilerinin, daha doğrusu kendini bilmez bir sürü insanın dediği gibi, ben zaten senenin çoğunda yatan, verimli olmayan, doğru düzgün çalışmayan öğretmnlerden biri olarak, harcaya harcaya bitiremeyeceğim kadar çok maaş alıyorum. O halde tasası beni mi gerdi?

Sizi bilmem; ama ben isterdim ki duyarlı, yalan konuşmayan, sahte gövde gösterileri yapmayan bir hükümet tarafından yönetilelim; yeri geldiğinde kendi maaşından fedakarlık edecek kadar azimli, koltuğundan olmayı göze alacak kadar dürüst; oy kaybetme pahasına insanlara eşit davranan; -askerliğini yapmış, çürük raporu olmayan kendi çocukları da dahil olmak üzere- Mehmetçik’e saygı duyan, insanların beyinlerinde sahte gündemler oluşturarak onları asıl sorunlardan uzaklaştırmayan, hiçbir cemaatin ya da ülkenin eteği altında olmayan bir başbakanamız olsun. Aslında daha bir sürü şey isterdim elbet; ama şimdilik bu kadarı olsun, ben zil takıp oynamaya razıyım…

Tags: öğretmen, başbakan, bajnai, devlet, ekonomik kriz, gündem, hükümet, küresel kriz, kriz, macaristan, macaristan başbakanı, memur maaşı, Recep Tayyip Erdoğan

Suya ve Sabuna Dokunma Zamanı

zuzu — Sun, 17 May 2009 02:29:53 +0000

“Domuz Gribi Türkiye’ye de gelir mi, gelirse ne yaparız?” diye endişeli bir şekilde beklerken, sonunda olan oldu. Irak asıllı Amerikan vatandaşı olan bir turist havaalanında yüksek ateş dolayısıyla termal kameralara yakalanmış ve yapılan tetkikler sonucunda da kişide virüs teşhis edilmiş. Son yapılan açıklama, altı kişilik ailesiyle Türkiye’ye gelen turistin eşinde de virüse rastlandığı yönünde.

Bundan sonra ne yapmalı, nasıl hareket etmeli? Sağlık Bakanlığı günlerdir konuyla ilgili uyarılarda bulunuyordu zaten, alınacak kişisel tedbirlerden bahsediyordu. Bilindiği üzere virüsten korunmanın en etkin yolu kişisel temizliğe dikkat etmekten geçiyor. Özellikle ellerin bol bol sabunla yıkanması gerekiyor, kalabalık ve havasız ortamlara girmemek gerekiyor.

Ancak düşününce bu virüsten kaçmanın bu kadar da kolay olabileceğini söylemek çok zor. Çünkü ne kadar dikkat edersek edelim, elbette insanlarla temas etmek zorunda kalıyoruz, temas etmesek bile aynı havayı solumak da bu virüsü kapmamıza neden olabilir. Kendimizi eve kapatmamız mümkün olamayacağına, işe gitmekten vazgeçemeyeceğimize göre kendimize göre kişisel önlemler almak zorundayız.

Ben kendi adıma ilk iş steril maskelerden alıp, en azından otobüse bindiğimde bu maskeyi takmayı planlıyorum. Bizim halkımız nedense böyle şeylerden çekinir, yüzünde maske olan insanlara da acıma duygusuyla bakar. Her maske takanın ölümcül hastalığı olduğunu düşünerek bazen içinden bazen sesli bir şekilde “vah vah, yazık, gencecikmiş” şeklinde üzüntülerini ifade ederler. Ancak şimdi hatırlıyorum da kuş gribi virüsü ilk çıktığı zamanlarda Japonya’da halk bu steril maskelerle dolaşmaya başlamıştı. Hatta çoğu ülkede kış aylarında herhangi bir salgın olmasa bile insanların bazı grip virüslerinden korunmak adına bunları takarak dolaştığını biliyorum.

Benim alacağım bir başka önlem ise alkol içeren temizlik jellerinden birini alıp, sürekli olarak ellerimi onunla temizlemek olacak.

En önemli olan ve sona bıraktığım diğer önlemim ise insanlarla ten temasından kaçınmak ve her önüme geleni sarılıp öpmemek. Biz her tanıştığımız insanı şapır şupur öpmeye bayılıyoruz nedense. İş yerimizde her gün gördüğümüz insanlarla sabahları seramoni şeklinde kucaklaşmalar, tokalaşmalar vazgeçemediğimiz geleneklerimizin arasında. Bir müddet bu adetlerden vazgeçip kendimizi ve çevremizdeki insanları düşünmemiz gerekiyor.

Bu aralar yurtdışına çıkmak gibi bir niyeti olan insanların da bu konuda bir kez daha düşünmeleri gerekir. Eğer bu seyahat bir zorunluluksa o zaman kendi kendilerine kişisel tedbirlerini almaları gerekiyor. “Bana bir şey olmaz; bula bula beni mi bulacak?” diyerek boşvermenin hiç zamanı değil. Ama bu aralar bol bol suya ve sabuna dokunma zamanı…

Tags: önlemler, domuz gribi, domuz gribi Türkiyede, havaalanı, kişisel, türkiye, tedbir, termal kamera, turist, virüs

Bugün Onu Öldürdüm, Katil Olma Sırası Sizde

zuzu — Tue, 12 May 2009 05:18:12 +0000

Samimiyetine, dostluğuna ve her şeyden önce insanlığına güvendiğiniz, çağdaş, yüzü aydınlık geleceğe dönük kaç insan tanıdınız? Kaçının sahte bir yaşam sürdüğünü, içten görünen gülümsemelerinin altında yatan çıkarcı ve yalan bakışlarını yakaladınız?

Sizi sevdiğini söyleyen, sözleri ve davranışlarıyla yere göğe sığdıramayan insanlar, kendi çıkarları söz konusu olduğunda nasıl canavarlaşıyorlarmış meğer… Bu söylediğim yeni keşfettiğim bir insan davranışı değil; ancak son zamanlarda çevremdeki insanları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı buldum. Bu da oldukça şaşırmama ve hayal kırıklığı yaşamama neden oldu.

Sanırım beni en çok üzen, hayal kırıklığına uğramama neden olan da hiç ummadığım insanların ve hatta hemen hemen herkesin çıkarları doğrultusunda hareket ettiğini görmek ve bir süre sonra herbirinin birer canavar haline gelebileceğini keşfetmek oldu.

En küçüğünden en büyüğüne , öğretmeninden öğrencisine, işçisinden memuruna, kadınından erkeğine kadar değişken ruh hallerimizle dolaşıyormuşuz… Yeni bir şey değil farkındayım; ama tüm bunlar benim de her an bir canavara dönüşebileceğim; kendi çıkarlarım, kişisel zevklerim uğruna çok kişinin canını yakabileceğim düşüncesini aklıma getirince elimde olmayarak birden içim titreyiverdi.

“Ya bir gün birinin canını yakarsam, kendi geçici heveslerim uğruna sırf karşımdaki insandan intikam almak için, durduk yerde sevdiklerinden acısını çıkarırsam” diye düşündüm. “Böyle bir potansiyele henüz sahip değilim, ne mutlu bana” diyerek konuyu geçiştirmek, “ben kimseye zarar vermem” diye düşünüp kendimi herkesten ayrı tutmak işin en basit yanı. Bir kaçış…

Dostoyevski’nin meşhur romanı Karamazov Kardeşler’deki saygın, yardım sever, herkes tarafından sevilen aile babasının yıllarca herkesten gizlediği ve içini kemiren o sırrı haykırarak herkese ilan etmesi geldi aklıma. Gençlik yıllarında sırf kendisini sevmediği için öldürdüğü kadının hayali ve işlediği suçun ıstırabıyla yanıp tutuşan adam, cezasını çekmek ister; ancak her türlü delili sunmasına rağmen insanlar ona inanmaz ve aklını kaçırdığını düşünerek ısrarla cezalandırmazlar. İnsanların gözünde yine iyi bir insan, saygın bir aile babasıdır. Nihayet bu suçluluk duygusu altında ezilen, insanları kendisinin bir cani olduğuna inandıramayan adam acılar içinde kısa sürede ölür.

Peki ne yapmalı? Dostoyevski’nin kurgusundaki adamın durumuna düşmemek için, birilerine acı çektirmemek için nasıl bir yol izlemeli? Belki de en basiti bugün benim yaptığım gibi, içimizdeki canavarın harekete geçip geçmeyeceğini zaman zaman kontrol edip, o canavarı besleyip büyütmektense küçükken, henüz emeklemeye bile başlamamışken başını ezmeli. Bir kere bunu yapınca da kendi küllerinden doğan Anka Kuşu misali bir daha, bir daha dirileceğini unutmadan defalarca yok etmeli… Kimbilir belki de başkalarınının canını yakmamak adına, içinizde büyüttüğünüz o canlıyı yerden yere vurmak çok daha iyi gelecektir; ruhunuza, size, sevdiklerinize ve hatta çevrenizdeki insanların sevdiklerine…

Tags: canavar, cinayet, dostluk, Dostoyevski, içinizdeki canavar, karakter, Karamazov Kardeşler, kötülük, roman