Eskilerimi Parlatıyorum

Çocuk deÄŸilim artık, hatta genç sınıfına bile girmiyorum. Her türlü çılgınlığı yaptığım yıllar geride kaldı. Birçok ÅŸeye “banane” deyip de omuz silkemiyorum, boÅŸveremiyorum çoÄŸu ÅŸeyi. Ä°nsan belli bir yaÅŸtan sonra daha farklı bakıyor her ÅŸeye. Sizi yoracak, kafanızı meÅŸgul edecek çoÄŸu ÅŸeyden soyutluyorsunuz kendinizi. Her ÅŸey için az, ama öz olsun istiyorsunuz. Yeter ki başınızı aÄŸrıtmasın. Çünkü kafanızı takacağınız, sizin başınızı aÄŸrıtan artık baÅŸka ÅŸeyler var, daha önemli ÅŸeyler üstelik.

Ä°ÅŸ hayatı, ev geçindirme, ekonomik durum, aileniz ve onların saÄŸlığı, kendi saÄŸlığınız… Varsa çocuklarınız, her ÅŸeyin önüne geçiyor. İç hesaplaÅŸmalar, birinin sizin hakkında ne düşündüğü o kadar da önemli olmuyor. Sizi anlayan, gerçekten seven bir tek dost dünyalara bedel oluyor. Zaten bu yaÅŸa kadar getirebildiÄŸiniz, yılları birlikte devirdiÄŸiniz bir dostunuz varsa, yenileri sizi çok da ilgilendirmiyor. Hatta yeni dostluklardan kaçar oluyorsunuz. Nasıl yeni bir aÅŸk, çoÄŸu zaman insanı ürkütürse, birini tanımak, kendini tanıtmak, anlamak ve anlaşılmak nasıl zor geliyorsa, dost kazanma çabaları da insanı yoruyor. Tüm bu sebeplerden dolayı da daha seçici oluyorsunuz ve hata kabul etmiyorsunuz. Çünkü artık dostlarınız da sizin kadar olgun, sizin kadar ince düşünebilme yeteneÄŸine sahip olmalı. Ve dost dediÄŸiniz kiÅŸi buna deÄŸer olmalı. DeÄŸmediÄŸini hissediyorsanız, kapıyı hemen aralayıveriyorsunuz. Kolayca dışarı çıksın, hatta ardından kapıyı kapasın istiyorsunuz.

Belki de en doÄŸrusu, çevremizde fazla insan olmaması. Fazla insan demek, fazla gürültü demek, hatta fazla dert demek. Åžimdiye kadar çoÄŸu arkadaşımın sorunlarını dinlemekle, onlara çözümler üretmekle geçti zaman. Bir zamanlar en yakın arkadaşım olduÄŸunu sandığım kiÅŸi, son zamanlarda ne zaman başı sıkışsa, yanıma gelemese bile, telefon açar, saatlerce sıkıntısını anlatırdı. Artık kulağımın tam da uyuÅŸtuÄŸunu hissettiÄŸim zamanlarda “sen nasılsın?” der, benim ne derdimi anlatacak, ne de mutluluÄŸumu paylaÅŸacak halim kalmadığı için sadece kuru bir “iyiyim” diyebilirdim. Zamanla dostluÄŸumuzun, sadece bu kiÅŸiye psikologluk yapmaktan öteye gitmediÄŸini farketmeye baÅŸladım. Sonra bir gün kapayı araladım, çıkıp gitti. Ardından da sımsıkı kilitledim, geri gelmemesi, giderken açtığı yaraları geri gelip yeniden kanatmaması için…

Bir zamanlar hayat merdivenlerini tırmanıyordum, büyük bir hevesle üstelik ve bazen basamakları ikiÅŸer üçer çıkmak geliyordu içimden. Åžimdiyse iniÅŸe geçtim, ağır adımlarla temkinli iniyorum basamakları. Eskilerimi yeni tutmak, onları ışıl ışıl parlatmak ve verdiÄŸim deÄŸeri göstermek derdindeyim sadece. Bugün hayatımda olan niceliÄŸi belki az, ancak niteliÄŸi tartışılamayacak derecede çok olan dostlarım o kadar büyükler ki içimde, bu yüzden yeni bir dosta hiçbir zaman ihtiyaç duymuyorum…

Popularity: 9% [?]