Bugün Onu Öldürdüm, Katil Olma Sırası Sizde

Samimiyetine, dostluğuna ve her şeyden önce insanlığına güvendiğiniz, çağdaş, yüzü aydınlık geleceğe dönük kaç insan tanıdınız? Kaçının sahte bir yaşam sürdüğünü, içten görünen gülümsemelerinin altında yatan çıkarcı ve yalan bakışlarını yakaladınız?

Sizi sevdiğini söyleyen, sözleri ve davranışlarıyla yere göğe sığdıramayan insanlar, kendi çıkarları söz konusu olduğunda nasıl canavarlaşıyorlarmış meğer… Bu söylediğim yeni keşfettiğim bir insan davranışı değil; ancak son zamanlarda çevremdeki insanları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı  buldum. Bu da oldukça şaşırmama ve hayal kırıklığı yaşamama neden oldu.

Sanırım beni en çok üzen, hayal kırıklığına uğramama neden olan da hiç ummadığım insanların ve hatta hemen hemen herkesin çıkarları doğrultusunda hareket ettiğini görmek ve bir süre sonra herbirinin birer canavar haline gelebileceğini keşfetmek oldu.

En küçüğünden en büyüğüne , öğretmeninden öğrencisine, işçisinden memuruna, kadınından erkeğine kadar değişken ruh hallerimizle dolaşıyormuşuz… Yeni bir şey değil farkındayım; ama tüm bunlar benim de her an bir canavara dönüşebileceğim; kendi çıkarlarım, kişisel zevklerim uğruna çok kişinin canını yakabileceğim düşüncesini aklıma getirince elimde olmayarak birden içim titreyiverdi.

“Ya bir gün birinin canını yakarsam, kendi geçici heveslerim uğruna sırf karşımdaki insandan intikam almak için, durduk yerde sevdiklerinden acısını çıkarırsam” diye düşündüm. “Böyle bir potansiyele henüz sahip değilim, ne mutlu bana” diyerek konuyu geçiştirmek, “ben kimseye zarar  vermem” diye düşünüp kendimi herkesten ayrı tutmak işin en basit yanı. Bir kaçış…

Dostoyevski’nin meşhur romanı Karamazov Kardeşler’deki saygın, yardım sever, herkes tarafından sevilen aile babasının yıllarca herkesten gizlediği ve içini kemiren o sırrı haykırarak herkese ilan etmesi geldi aklıma. Gençlik yıllarında sırf kendisini sevmediği için öldürdüğü kadının hayali ve işlediği suçun ıstırabıyla yanıp tutuşan adam, cezasını çekmek ister; ancak her türlü delili sunmasına rağmen insanlar ona inanmaz ve aklını kaçırdığını düşünerek ısrarla cezalandırmazlar. İnsanların gözünde yine iyi bir insan, saygın bir aile babasıdır. Nihayet bu suçluluk duygusu altında ezilen, insanları kendisinin bir cani olduğuna inandıramayan adam acılar içinde kısa sürede ölür.

Peki ne yapmalı? Dostoyevski’nin kurgusundaki adamın durumuna düşmemek için, birilerine acı çektirmemek için nasıl bir yol izlemeli? Belki de en basiti bugün benim yaptığım gibi, içimizdeki canavarın harekete geçip geçmeyeceğini zaman zaman kontrol edip, o canavarı besleyip büyütmektense küçükken, henüz emeklemeye bile başlamamışken başını ezmeli. Bir kere bunu yapınca da kendi küllerinden doğan Anka Kuşu misali bir daha, bir daha dirileceğini unutmadan defalarca yok etmeli… Kimbilir belki de başkalarınının canını yakmamak adına, içinizde büyüttüğünüz o canlıyı yerden yere vurmak çok daha iyi gelecektir; ruhunuza, size, sevdiklerinize ve hatta çevrenizdeki insanların sevdiklerine…

Popularity: 4% [?]