Bugün Onu Öldürdüm, Katil Olma Sırası Sizde

Samimiyetine, dostluğuna ve her şeyden önce insanlığına güvendiğiniz, çağdaş, yüzü aydınlık geleceğe dönük kaç insan tanıdınız? Kaçının sahte bir yaşam sürdüğünü, içten görünen gülümsemelerinin altında yatan çıkarcı ve yalan bakışlarını yakaladınız?

Sizi sevdiÄŸini söyleyen, sözleri ve davranışlarıyla yere göğe sığdıramayan insanlar, kendi çıkarları söz konusu olduÄŸunda nasıl canavarlaşıyorlarmış meÄŸer… Bu söylediÄŸim yeni keÅŸfettiÄŸim bir insan davranışı deÄŸil; ancak son zamanlarda çevremdeki insanları daha farklı bir gözle inceleme fırsatı  buldum. Bu da oldukça ÅŸaşırmama ve hayal kırıklığı yaÅŸamama neden oldu.

Sanırım beni en çok üzen, hayal kırıklığına uğramama neden olan da hiç ummadığım insanların ve hatta hemen hemen herkesin çıkarları doğrultusunda hareket ettiğini görmek ve bir süre sonra herbirinin birer canavar haline gelebileceğini keşfetmek oldu.

En küçüğünden en büyüğüne , öğretmeninden öğrencisine, işçisinden memuruna, kadınından erkeÄŸine kadar deÄŸiÅŸken ruh hallerimizle dolaşıyormuÅŸuz… Yeni bir ÅŸey deÄŸil farkındayım; ama tüm bunlar benim de her an bir canavara dönüşebileceÄŸim; kendi çıkarlarım, kiÅŸisel zevklerim uÄŸruna çok kiÅŸinin canını yakabileceÄŸim düşüncesini aklıma getirince elimde olmayarak birden içim titreyiverdi.

“Ya bir gün birinin canını yakarsam, kendi geçici heveslerim uÄŸruna sırf karşımdaki insandan intikam almak için, durduk yerde sevdiklerinden acısını çıkarırsam” diye düşündüm. “Böyle bir potansiyele henüz sahip deÄŸilim, ne mutlu bana” diyerek konuyu geçiÅŸtirmek, “ben kimseye zarar  vermem” diye düşünüp kendimi herkesten ayrı tutmak iÅŸin en basit yanı. Bir kaçış…

Dostoyevski’nin meÅŸhur romanı Karamazov KardeÅŸler’deki saygın, yardım sever, herkes tarafından sevilen aile babasının yıllarca herkesten gizlediÄŸi ve içini kemiren o sırrı haykırarak herkese ilan etmesi geldi aklıma. Gençlik yıllarında sırf kendisini sevmediÄŸi için öldürdüğü kadının hayali ve iÅŸlediÄŸi suçun ıstırabıyla yanıp tutuÅŸan adam, cezasını çekmek ister; ancak her türlü delili sunmasına raÄŸmen insanlar ona inanmaz ve aklını kaçırdığını düşünerek ısrarla cezalandırmazlar. Ä°nsanların gözünde yine iyi bir insan, saygın bir aile babasıdır. Nihayet bu suçluluk duygusu altında ezilen, insanları kendisinin bir cani olduÄŸuna inandıramayan adam acılar içinde kısa sürede ölür.

Peki ne yapmalı? Dostoyevski’nin kurgusundaki adamın durumuna düşmemek için, birilerine acı çektirmemek için nasıl bir yol izlemeli? Belki de en basiti bugün benim yaptığım gibi, içimizdeki canavarın harekete geçip geçmeyeceÄŸini zaman zaman kontrol edip, o canavarı besleyip büyütmektense küçükken, henüz emeklemeye bile baÅŸlamamışken başını ezmeli. Bir kere bunu yapınca da kendi küllerinden doÄŸan Anka KuÅŸu misali bir daha, bir daha dirileceÄŸini unutmadan defalarca yok etmeli… Kimbilir belki de baÅŸkalarınının canını yakmamak adına, içinizde büyüttüğünüz o canlıyı yerden yere vurmak çok daha iyi gelecektir; ruhunuza, size, sevdiklerinize ve hatta çevrenizdeki insanların sevdiklerine…

Popularity: 4% [?]