Bu Öyküde İsim Yok!!!

“Sen de gidersen, ben ne yaparım?” dedi çocuk annesine… Acıyla televizyona bakıyordu. Haberlerde birileri babasının terör örgütü üyesi olduğunu söylüyordu. Böyle bir şeye imkanı yok inanamazdı, terör örgütlerinin kötü şeyler yaptıklarını biliyordu. Ama babası terörist değildi, bundan emindi. O sadece insanların iyiliği için çalışırdı, evet geceleri eve geç geldiği oluyordu; ama hep birilerinin hayatını kurtarmak için. Çoğu zaman yorgun geldiğinde, “bugün bir çocuğu ameliyat ettim”le başlayan cümleler kurar, onun başını okşar; sonra tüm yorgunluğuna karşın gülümserdi. Hatta en son yine bir ameliyat sonrasında eve gelmiş ve gözyaşlarını tutamamıştı. Ameliyattaki insanın ölümü onu derinden üzmüştü.

Düşündü çocuk, ameliyat masasındaki hastasını kurtaramadığı için ağlayan babası nasıl olur da terörist olabilirdi, sorar gözlerle yine annesine baktı. Annesi de tıpkı babası gibi gülümsemeye çalışarak başını okşadı. Alnına bir öpücük kondurup, elinden tutup yatağına götürdü. Biraz zorlayarak kendisini “Merak etme, baban gelecek. Gelecek ve seninle yine oyunlar oynayacak. O iyi bir insan” dedi. Yan odadan gelen ve bu aralar zaman zaman duyduğu; ancak ne olduğunu anlayamadığı bir kısaltma ile birlikte babasının tekrar adının geçtiğini farketti. “ETÖ” diye bir yankılanma ile huzursuz bir uykuya daldı.

Ertesi gün annesinin gözleri şişmiş bir şekilde, yine zoraki bir gülümseyişle onu uyandırmasıyla lavaboya gitti, yüzünü yıkadı. Kahvaltıda babasından haber gelmediğini, annesinin gözlerinde saklamaya çalıştığı derin hüzünden anladı. Bu sefer küçük bir çocuğunki gibi değil de büyük bir olgunlukla annesini gidip öptü. Onu avutmak, iyi şeyler söylemek istiyordu; ama sustu. Sadece “Bugün okula gitmesem, yanında kalayım” dedi. Bir anda annesinin keskin bakışlarıyla karşılaşınca vazgeçti bu düşüncesinden, isteksizce okula gitmek için giyindi.

Arkadaşları bahçede zilin çalmasını bekliyordu. Onları görünce bir an için çocuk olduğunu yeniden hatırlayıp gülümseyerek yanlarına gitti. Ama arkadaşları onu görünce suratlarını asıp, arkalarını döndüler. O sırada zil çaldı, sıraya girip “Andımız”ı okumaya başladılar. Sesi her zamankinden gür çıkıyordu; nedense bugün daha fazla bağırmak geliyordu içinden. Sonra sırayla sınıflarına gittiler, her zamanki yerine oturmak için gittiğinde sıra arkadaşı “Bugün benim yanımda oturma, zaten öğretmene diyeceğim. Seni yanımdan kaldırsın.” dedi. Tam nedenini soracaktı ki öğretmen içeriye girdi, bir anda yerlerine doğru koşuşan çocukların arasında ne yapacağını bilemeden orta yerde kalakaldı.

Öğretmeni suratını asarak “Neden ayakta duruyorsun?” diye bağırdı. Tam cevap verecekken öğretmeni “Haydı geç yerine otur” diye tekrar azarladı. Yüzü kızarmış bir şekilde yerine otururken arkadaşının hafiften arkasını döndüğünü hissetti. Bütün gün hemen hemen hiçkimse onunla konuşmadan akşam oldu. Sabah annesiyle geldiği için servise binememişti, tam servise doğru yaklaştığında servis şöförü “Geldin mi, ben de babanla birliktesindir, diye düşünmüştüm” diyerek tiz bir kahkaha attı. Espiriyi anlayamamıştı; ancak şöförün gün boyunca yüzüne karşı gülen tek insan olması sebebiyle o da güldü.

Bugün eve gitmemesini tembih etmişti annesi, onun için de teyzesinin evinin önünde servisten indi. Belki de annesi ve hatta babası da teyzesinde olabilirdi. Ona bir sürpriz hazırlamış olabilirlerdi. İşte o zaman kendi kendine “Eğer babam geldiyse, bundan sonra derslerime daha çok çalışacağım” diye söz verdi. Ama teyzesi kapıyı açtığında, içeriden sadece televizyondan gelen ve yine babasının ismini söyleyen spikerin sesinden başka ses gelmiyordu.

Belki yarın, dedi. Belki yarın gelir babam. “Teyze karnım aç değil, bugün arkadaşlarım bana hep kantinde yemek ısmarladı, benimle çok ilgilendiler. O yüzden yemek yemeyeceğim. Hatta öğretmenim de bugün hep başımı okşadı. Ama uykum var, annem gelecek mi? O gelene kadar uyumak istiyorum.” dedi. Arka odadaki yatağa uzanıp, yorganı yüzüne çekti. Gözlerini tüm bu olanlardan kaçmak için sımsıkı yumdu…

Popularity: 5% [?]